เมื่อเสร็จพิธีแล้วเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็พากันเดินจับมือออกไปด้วยบรรยากาศที่หวานซึ้งปนหวาดผวา (ซึ่งมันคงเป็นความรู้สึกที่ประหลาดยิ่ง)พลางถอนหายใจโล่งอกที่รอดตายออกมาจากโบสถ์ได้ แขกเหรื่อในงานทั้งหลายเดินตามออกไปแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า (แสดงความยินดีที่รอดตาย) เจ้าสาวคนสวยโยนช่อดอกไม้ช่องามไปกลางฝูงชนที่มายืนรอดูหน้าเจ้าบ่าวเจ้าสาวกันอยู่นอกโบสถ์พวกสาวๆสาวเล็กสาวใหญ่ทั้งหลายพากันตะครุบแย่งช่อดอกไม้กันเป็นพัลวันแต่ผู้ที่ได้กลับเป็นสุนัขพันธุ์พุดเดิ้ลตัวหนึ่งที่กระโดดงับเพราะคิดว่าเป็นของกินทำเอาสาวๆแทบจะพากันเอาหัวโขกกำแพงโบสถ์ตายไปตามๆกันเฮ่อ! เสร็จซักที" บาทหลวงโคเรลถอนหายใจโล่งอกแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆอาร์คบิชอปหนุ่มที่กำลังสูบไปป์อยู่ด้วยสีหน้าซังตาย

"หาววว! กลับบ้านไปนอนดีกว่าแฮะพิธีก็เสร็จแล้วความจริงไม่ต้องให้ฉันมาก็ได้นะเนี่ยเพราะสุดท้ายฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลย" อาร์คบิชอปหนุ่มยืดตัวบิดขี้เกียจไปมาพลางอ้าปากหาวบาทหลวงโคเรลก็ได้แต่หัวเราะเจื่อนๆพลางคิดในใจว่า "ท่านน่ะแทบจะกินเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าไปแล้ว"

"แต่ไม่คิดเลยนะว่าหน้าอย่างท่านก็พูดดีๆเป็นเหมือนกันนะท่านโซลิท" เสียงเยาะๆชวนหาเรื่องเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากเก้าอี้ตัวยาวตรงหน้าอาร์คบิชอปหนุ่มอาร์คบิชอปหนุ่มค่อยๆเลื่อนสายตาไปมองก็พบกับผู้ชายท่าทางบึกบึนผิวขาวนั่งอยู่หน้าตาของเขาคมสันแต่ออกจะเชิดๆส่อแววหยิ่งๆเล็กน้อยผมของเขาเป็นสีน้ำเงินสั้นเกรียนสวมเกราะสีเงินมันวับป้องกันส่วนอกกับส่วนแขนข้างตัวนั้นมีดาบด้ามงามที่คมดาบของมันถูกฝักดาบอันสวยงามประดับเพชรพลอยซ่อนเอาไว้

"เหอะ! องครักษ์ราโคเดนนึกยังไงมานั่งเก็กหล่ออยู่ที่นี่ล่ะอ้อ! รู้แล้วจะมารอตะครุบช่อดอกไม้เจ้าสาวงั้นซิ? เสียใจด้วยนะรู้สึกว่าเจ้าหมาพุดเดิ้ลหน้าตาน่ารักหน้าโบสถ์จะเอาไปซะแล้วถ้าอยากได้ล่ะก็นะไปขอเจ้าหมาน่ารักนั่นแต่งงานก็ได้นะมันคงตอบตกลงแน่ๆ" อาร์คบิชอปหนุ่มทักทายชายตรงหน้าพลางแสยะยิ้มให้อย่างอย่างยียวนแต่เท่าที่ฟังๆดูคล้ายๆจะหาเรื่องเจ็บตัวอย่างไรก็ไม่ทราบ

"แหมๆปากหมานตัดน.หนูไม่เปลี่ยนเลยนะครับท่านนักบุญใจบาป" องครักษ์ราโคเดนตอบกลับมาเสียงเยาะๆได้น่าเตะพอกัน

"เหอะๆขอบคุณที่ชมๆฉันล่ะชอบจังเลยไอ้ฉายานักบุญใจบาปเนี่ยฟังดูมันเลวดียังไงก็ไม่รู้" อาร์คบิชอปหนุ่มยังคงยิ้มอย่างยียวนกลับไปให้โดยไม่สะทกสะท้านเลยว่าโดนด่า "ตกลงนี่จะมานั่งชมฉันหรือไงหา! ลอร์ดคิงส์มีอะไรจะเรียกใช้ฉันอีกใช่ไหมวะ"

"ถูกต้องนะครับ!!" องครักษ์ราโคเดนยกมือขึ้นชี้นิ้วไปข้างหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเยาะๆ "เรื่องด่วนสำคัญมากเสียด้วยว่าจะมาเชิญไปแต่เช้าแล้วล่ะแต่พอดีเห็นมาทำพิธีขู่เจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่ก็เลยไม่อยากกวน"เรื่องอะไรวะบอกใบ้ให้นิดนึงเด่ะ!" อาร์คบิชอปหนุ่มเลิกคิ้วถามเออน่ะ!! เรื่องสำคัญก็แล้วกันจะไปไม่ไปเนี่ยหา!" องครักษ์ราโคเดนบอกด้วยท่าทางรำคาญ

อาร์คบิชอปหนุ่มพยักหน้าทำหน้าเซ็งๆแล้วลุกขึ้นเดินไปหาองครักษ์ราโคเดน "ไปเด่ะ! เอ๊!! มัวนั่งอยู่ได้รากงอกไง?"

"ท่านโซลิทครับจะไปเข้าเฝ้าลอร์ดคิงส์ทั้งชุดนั้นเลยเหรอครับ" บาทหลวงโคเรลที่นั่งฟังมานานทักท้วงขึ้นตัดหน้าองครักษ์มาดกวนที่กำลังจะอ้าปากพูดเออ! เนอะ! เดี๋ยวกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนละกันกลับไปบอกลอร์ดคิงส์ว่าเดี๋ยวฉันตามไป" อาร์คบิชอปหนุ่มก้มหน้าลงมองชุดของตนแล้วจึงบอกกับองครักษ์ราโคเดนพลางทำหน้าซังตายไม่เลิก

"โอเคๆ" องครักษ์ราโคเดนพูดด้วยน้ำเสียงเยาะๆเช่นเดิมพลางลุกขึ้นแล้วเดินจากไปแต่ก็ยังไม่วายหันกลับมา "อาร์คบิชอป! แล้วเจอกันหน้าราชบัลลังก์ลอร์ดคิงส์"อืม! แล้วเจอกัน" อาร์คบิชอปหนุ่มโบกมือให้ช้าๆแล้วอ้าปากหาว...