หลังจากโชว์ผลงานนิทรรศการแสดงสารนิพนธ์ไปแล้ว เริ่มเข้าสู่โหมดเบื่ออีกรอบ

จะจบอยู่ในอีกไม่กี่วัน แต่แอบรู้สึกว่าทำไมชีวิตต่อไปนี้ท่าทางจะลำบากขึ้นก็ไม่รู้

ไม่ได้รับจ้างเรียนที่มีเงินเดือนเหยียบหมื่นอีกแล้ว ( แถมเบิกค่าอุปกรณ์ต่างหากได้อีก )

ไม่ต้องแต่งชุดนิสิต กระโปรงพลีส วิ่งเล่นลั้ลล้า

ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ ที่มหา'ลัย ที่คุยง่าย ๆ ถามอะไรก็ตอบ

เลยแอบเซ็ง...

แอบกังวลว่าต่อไปจะทำอะไรดี ชีวิตจาไปทางไหนดี จะได้ทำงานในสายที่ถนัดไหม หรือต้องไปทำงานในสายงานที่ตัวเองไม่ชอบ หรือต้องกลับบ้านไปเลี้ยงหมาให้แม่ ( ทำไมมันดูอนาถจังฟระ )

เลยออกอาการจิตตกชั่วขณะ..

ช่วงนี้ยังไม่ค่อยอยากยุ่งกับใคร คิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง เบื่อทุกเรื่อง เซ็งทุกเรื่อง รำคาญทุกเรื่อง พร้อมวีนแตกได้ทุกเรื่องเหมือนกัน อารมณ์ออกจาขึ้น ๆ ลง ๆ เหมือนสาวแก่วัยหมดประจำเดือนก็ไม่ปาน

แบบว่าอากาศร้อน น้ำไม่เย็น ชาซีลอนไม่มีขาย ห้องไม่มีแดดส่อง แมวจ้องจะเข้าห้อง ลูกหมาที่บ้านโตหนี ไม่มีใครขายหมวกเปโกะให้ ระเหี่ยใจ ชีวิต ทำไมมันบัดซบ ( แต่ละเหตุผลมันน่าระเหี่ยไหมวะ? )

เอาเป็นว่าช่วงนี้ไม่ค่อยอยากยุ่งกับใครเท่าไหร่ละกัน มันจะพาลอารมณ์เสียไปเรื่อย มะวานก็คิดอะไรแปลก ๆ จนโดนใครบางคน ( ? ) ด่าเอาพร้อมกับตบหัวอีกทีนึง รู้สึกเหมือนจาเป็นโรคซึมเศร้าอีกแล้ว 

เอาไว้รอให้ได้งานการทำเป็นหลักเป็นแหล่ง มีที่ไปเป็นที่เป็นทางอาการคงจะดีกว่านี้

ป.ล. ว่างมะไหร่จาไปหาซื้อชุดสมัครงาน ยังไม่รู้จาใส่ชุดอะไรเล้ย

ป.ล.2 พอร์ตฟอลิโอ้นี่มันทำยังไงอ่ะ

ป.ล.3 นึกไม่ออกบอกไม่ถูก เอาเป็นว่ามีอะไรเจอกันในแรค~

ป.ล.4 หมวเปโกะ 32 จุของตรู เฮ่อ.....