.....เมื่อวันศุกร์ไปทำแบบทดสอบของนานมีบุ๊คส์มาแล้ว คล้าย ๆ ทำข้อสอบกลางภาคหรือปลายภาคของวิชาเรียนเลย แค่เป็นสอบในห้องเท่านั้น 555+ เหมือนจะง่าย แต่ก็เหมือนจะยาก เลยไม่รู้ตกลงว่ามันจะรอดหรือเปล่า -*- แต่ช่างมันเถอะ
สรุปก็เลยไม่ได้สัมภาษณ์เพราะบ.ก.บริหารไม่อยู่ แต่เขาบอกจะแจ้งผลอีกทีว่าผ่านหรือไม่ผ่าน แล้วจะเรียกสัมภาษณ์คุยกับบ.ก.บริหารว่าจะให้เป็นประจำหรือพาร์ทไทม์ แอบลุ้นเหมือนกันนะเนี่ย
................บ่นเสร็จ.....เปลี่ยนโหมด ( ดูมัน )
ช่วงนี้เบื่อเซ็ง รำคาญตัวเอง เบื่อตัวเอง เซ็งตัวเอง....
ทำไมรู้สึกว่าตัวเองอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ อารมณ์เสียง่าย วีนแตกบ่อย ๆ เอาแต่ใจ ขี้โมโห ขี้รำคาญ จู้จี้ ขี้บ่น ฯลฯ
จนกระทั่งมีคนบางคน ( ? ) ถามขึ้น
"เป็นอะไรไป แต่ก่อนเธอไม่ใช่คนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"
นั่นสินะ....แต่ก่อนไม่ได้เป็นคนแบบนี้นี่นา
มานึก ๆ ทบทวนดูอีกที
แต่ก่อน...เป็นคนใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ เดี๋ยวนี้...ทำไมให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผล
แต่ก่อน....เห็นใจ เข้าใจจิตใจคนอื่นก่อนตัวเอง เดี๋ยวนี้...ทำไมเอาแต่ใจตัวเองมากกว่าจะฟังคนอื่น
แต่ก่อน....กล้าคิด กล้าทำ กล้าตัดสินใจ ทำอะไรวางแผนเอาไว้รอบคอบ เดี๋ยวนี้...ทำไมไม่คิดอะไร นึกจะทำอะไรก็ทำ
แต่ก่อน....ใจเย็น ฟังเหตุผล เยือกเย็นถึงขนาดนิ่งสนิท เดี๋ยวนี้....ทำไมใจร้อน ขี้วีน
แต่ก่อน....เข้มแข็งประมาณว่าโลกนี้ก็ไม่มีอะไรทำให้กรูยี่หระได้ เดี๋ยวนี้....ทำไมอ่อนแอ อ่อนไหว เซนต์ซิทีฟกับทุกเรื่อง
เป็นอะไรไปนะตัวเรา....
ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้....
ใครคน ( ? ) นั้น ก็เลยบอกว่า "ลองไปส่องกระจกดูสารรูปตัวเองซิ ตอนนี้ที่เป็นอยู่น่ะคืออะไร ลืมหน้าตัวเองแล้วหรือยัง ถ้ายังนึกให้ออกซะว่าตัวเองเป็นใคร"
นั่นสินะ....ตัวเราเป็นใคร.....
เคยกล้ากว่านี้ อ่อนโยนกว่านี้ เข้มแข็งกว่านี้ เห็นใจคนอื่นกว่านี้ ใจเย็นกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?
แล้วทำไมตอนนี้เรื่องเล็ก ๆ ขี้ประติ๋วที่แต่ก่อนไม่เคยใส่ใจเลยถึงมีอิทธิพลมากขนาดนี้....
คิดเล็กคิดน้อยไม่เข้าเรื่อง ใส่ใจทุกรายละเอียด งี่เง่า งอแง เอาแต่ใจ เหมือนเด็กไม่รู้จักโต....
แต่ก่อน....ไม่ใช่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ
ก็เลยนึกถึงเพลงของญารินดาขึ้นมาได้
"มองดูผู้หญิงที่หยุดตรงกระจกเงา เป็นคนที่ฉันรู้จักดีกว่าใคร ๆ
มาวันนี้ดูไม่เหมือนคนเดิม มาวันนี้ดูเปลี่ยนไป
ในแววตาไม่มันใจตัวเอง.....
มองดูอีกทีนี่ตัวฉันเองใช่ไหม? ทำไมอะไรจึงเปลี่ยนไปได้เพราะเขา
เอาชีวิตไปฝากไว้ทำไม แทบไม่เหลือแม้แต่เงา
ลืมทวงคืนตอนที่เขามาเดินจากไป...
*มองหาตัวเองที่หายไปนานเมื่อทุกอย่างยังเหมือนอยู่ไปวันวัน
มองหาตัวเองที่หาไม่เจอได้แต่เจอะแต่ความเงียบงัน
แล้วเมื่อไหร่จะยิ้มอย่างเดิม ให้ได้เจอะตัวเองอีกครั้ง
หัวใจที่เคยอ่อนแอ แท้จริงมันเคยแกร่งเคยแข็งแรง
สักวันคงมีเรี่ยวแรงเป็นอย่างคนเดิม....*
มองดูอีกทีวันพรุ่งนี้คงเปลี่ยนไป คงมีอะไรดีกว่าเดิมที่เป็นมา
ไม่ต้องเสียใจกับเรื่องเดิม ๆ ความเป็นฉันต้องกลับมา
เวลาคงช่วยรักษา...ให้ดีกว่านี้....
*มองหาตัวเองที่หายไปนานเมื่อทุกอย่างยังเหมือนอยู่ไปวันวัน
มองหาตัวเองที่หาไม่เจอได้แต่เจอะแต่ความเงียบงัน
แล้วเมื่อไหร่จะยิ้มอย่างเดิม ให้ได้เจอะตัวเองอีกครั้ง
หัวใจที่เคยอ่อนแอ แท้จริงมันเคยแกร่งเคยแข็งแรง
สักวันคงมีเรี่ยวแรงเป็นอย่างคนเดิม....*
แล้วเมื่อไหร่จะยิ้มอย่างเดิม แล้วเมื่อไหร่จะลืมเสียที
ไม่ต้องกอดความทุกข์ต่อไป ไม่ต้องอยู่กับความผิดหวัง.....
หัวใจที่เคยอ่อนแอ แท้จริงมันเคยแกร่งเคยแข็งแรง
สักวันคงมีเรี่ยวแรงเป็นอย่างคนเดิม"
ตอนนี้อาการหนักกว่าครั้งไหน ๆ ยิ่งกว่ารู้ว่าเอนท์ไม่ติด ยิ่งกว่าแฟนเก่าบอกเลิก อีก
นั่นสินะ....เมื่อไหร่จะหาตัวเองเจอ.....
คงได้เวลาที่จะกลับไปเป็นตัวเองซักทีแล้วล่ะ.....
ส่องกระจกแล้วมองหาตัวเองให้
เจอซักทีเถอะ!!!
ป.ล. ขอโทษเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ด้วยที่ช่วงที่ผ่านมาเราทำตัวงี่เง่า งอแง เอาแต่ใจ ขี้วีน ต่อไปนี้จะพยายามไม่ทำอีก
ป.ล.2 ที่ฉันทำ...ไม่ได้ทำเพื่อคุณเท่านั้น แต่ฉันทำเพื่อตัวเอง เพื่อคนคน ( ? ) นั้น ( ที่บ่นกรอกหูทุกวันเช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน ) และฉันทำเพื่อคนรอบข้าง ฉันจะคิดว่าคุณเป็นผลพลอยได้อย่างที่ว่าก็แล้วกัน
ป.ล.3 ขอบคุณนายมากที่คอยเตือนสติอยู่ตลอด ทั้งตอนที่คิดจะทำอะไรบ้า ๆ และตอนที่เฟลจนแทบเสียสติ ถ้าไม่ได้นายเราคงทำอะไรไปก็ไม่รู้...นายเป็นคนที่เข้าใจเรามากที่สุดจริง ๆ
edit @ 14 Mar 2009 21:20:33 by 未来 深 遠 - - [M]irai_[F]uen~~```*( กรี๊ดด!!! 上総介さま ~~~!!! 愛死天流!!!!! )
