เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ


  

Event หลัก 0.5 The Origin

ตัวละคร : กาสะลอง พงษ์เขม (ปีบ)

ตำแหน่ง : ผู้ช่วย AH จัสติน่า แฟร์เบอโรห์ รักษาการณ์ประธานสถาบันซามาริเชียน

.

.

 

                “ทำไมคุณปีบถึงอยากเป็นเอเอชเหรอคะ”  

                ฉันกะพริบตาปริบๆ เมื่อได้ยินคำถามนี้ของคุณรุยเดีย...พนักงานสาวร้านสตาร์ฟอว์นที่นั่งคุยกับฉันมาตลอดชั่วโมงนี้

                ก่อนหน้านี้เราพูดคุยกันเรื่องทั่วไปเพราะฉันไม่ได้เข้าร้านสตาร์ฟอว์นมานานแล้ว เนื่องจากต้องช่วยน้าจัสต์ทำงาน (และงานของสมาบันซามาริเชียนก็ไม่ใช่น้อยๆ) จนเมื่อฉันถามคุณรุยเดียเรื่องที่เธอเข้าเป็นพนักงานร้านสตาร์ฟอว์น เธอจึงถามเรื่องนี้กลับมาบ้าง

                เอ...ทำไมฉันถึงอยากเป็นเอเอชน่ะเหรอ...

                คงต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

 

                บ้านเกิดของฉันอยู่ทางภาคเหนือของกาญจนา ภูมิประเทศเต็มไปด้วยเขาสูง บ้านฉันเองก็อยู่บนเขาเช่นกัน ห่างจากตัวเมืองหลายกิโลอยู่

                เพราะอยู่ห่างไกลความเจริญ บ้านฉันจึงมีประเพณีเก่าแก่มากมาย ทั้งความเชื่อด้านจิตวิญญาณ (คุณพ่อเป็นคนทรงมีชื่อน่ะค่ะ) รวมถึง ‘ผ้าทอ’ ซึ่งขึ้นชื่อจนเป็นของดีประจำจังหวัดได้ทีเดียว

               และเพราะสิ่งเหล่านี้ ทำให้พวกนักทำสารคดีชาวต่างชาติให้ความสนใจกันมาก จึงมีหลายคณะเดินทางมาที่นี่ แม้ว่าแต่ละกลุ่มจะอยู่เพียงระยะหนึ่งก็ตาม

                แคลร์ โฮเวอร์ เป็นหนึ่งในนั้น

                เธอมาที่บ้านเกิดของฉันบ่อยๆ มาแต่ละครั้งก็อยู่นานเป็นปี บางครั้งก็มาหาข้อมูล บางครั้งก็เพียงมาเที่ยวเฉยๆ

                ฉันชอบพี่แคลร์ แม้จะจำไม่ได้ว่าเธอเป็นคนชาติอะไร แต่ก็ได้พูดคุยกันบ่อยๆ เธอชอบเล่าประสบการณ์การไปที่ต่างๆ ทั่วโลกให้ฉันฟัง และฉันจะฟังอย่างตั้งใจทุกครั้ง สำหรับเด็กที่อยู่บนดอยแล้วนั่นเป็นสิ่งที่ช่วยเปิดหูเปิดตาได้มากเหลือเกิน

                “พี่แคลร์คะ ทำไมพี่ถึงชอบมาที่นี่ล่ะ” ฉันถามเธอในวันหนึ่ง

                “อยากรู้จริงๆ เหรอ” พี่แคลร์หัวเราะ เธอมาที่นี่บ่อยจนชินกับภาษาและสามารถพูดโต้ตอบได้คล่องเลยทีเดียว

                “ก็บ้านพี่แคลร์มีทีวี มีโทรศัพท์ คนในหมู่บ้านก็บอกว่าพี่มาจากที่ที่สบายจะตาย ทำไมต้องมาอยู่ที่แบบนี้ล่ะคะ”

                พี่แคลร์หัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะตอบฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผมสีทองของเธอสะท้อนกับแสงแดดดูเป็นประกาย “ก็ที่นี่มีของดีหลายอย่าง ทั้งผ้าทอ ทั้งประเพณี ทั้งอากาศ อยู่สบายออก”

                “แต่ไม่มีไฟ ไม่มีทีวี”

                “ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกจ้ะ” ฉันกะพริบตาปริบเมื่อได้ยินพี่แคลร์พูดเช่นนั้น จนเธอพูดต่อ “สิ่งสำคัญของเราอยู่ตรงนี้” เธอวางมือทาบที่อกตัวเอง

                ฉันมองเธออย่างไม่เข้าใจ พี่แคลร์จึงขยายความ

                “วัตถุมันก็แค่สิ่งของที่เราสร้างเท่านั้นแหละจ้ะ โลกนี้มีอะไรที่น่าสนใจตั้งเยอะนะ” เธออ้าแขน แหงนหน้าขึ้นฟ้า “เพราะอย่างนั้นฉันถึงชอบเดินทาง ชอบไปที่ต่างๆ อยากเห็นว่าแต่ละที่มีอะไรที่ฉันไม่เคยเห็นบ้าง”

                “นี่ ปีบ รู้ไหมว่าที่นี่สอนฉันหลายอย่างเลยนะ มีหลายอย่างที่บ้านฉันไม่มีเหมือนกัน” พี่แคลร์ว่าต่อ “บ้านฉันไม่มีอากาศแบบนี้ ไม่มีหน่อไม้หวานๆ ไม่มีผักอร่อยๆ ชาวบ้านไม่ใจดีแบบนี้ ไม่มีผ้าทอสวยๆ แบบนี้ ไม่มีประเพณีน่ารักๆ แบบนี้”

                เมื่อพี่แคลร์ขยายความฉันถึงได้ยิ้มออก

               พวกนักทำสารคดีอย่างพี่แคลร์มักเดินทางไปหลายๆ ที่เพื่อหาความรู้ หาข้อมูลเพื่อศึกษา และบางครั้งก็พยายามจะอนุรักษ์เอาไว้ กระตือรือร้นกับภูมิปัญญาที่เรามีมากกว่าพวกเราเองเสียอีก 

               นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เรามีก็มีค่ามากเหลือประมาณ และอยากจะรักษาเอาไว้จริงๆ

                “แถมที่นี่ยังทำ ‘อาร์ติแฟกต์’ ได้ด้วย” และคำแปลกๆ นั่นแหละ ที่ทำฉันขมวดคิ้ว เอียงคอมองพี่แคลร์

                พี่แคลร์เหมือนจะรู้ว่าฉันสงสัยอะไร เธอเอื้อมมือมาหยิบหวายประจำตัวที่คุณพ่อฉันให้เอาไว้เพื่อกันวิญญาณผีป่า แล้วสะบัดเบาๆ “ฉันเองก็ไม่ใช่ ‘เอเอช’ เลยไม่แน่ใจนะ แต่คิดว่านี่คืออาร์ติแฟกต์”

                “มันคืออะไรคะ”

                “อาร์ติแฟกต์....อืม...ว่าไงดี ฉันก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้วยสิ เอเอชอาจจะบอกได้มากกว่านี้” พี่แคลร์ครุ่นคิดอยู่ครู่จึงพูดต่อ “เป็น...อ่า...ของวิเศษก็ได้ละมั้ง เป็นของที่สร้างขึ้นและมีจิตวิญญาณในตัวเองจนมีพลังวิเศษ ทำสิ่งที่เหนือธรรมชาติได้”

                “ฮ้า”

                “เจ้าหวายนี้ก็เช่นกัน มันไล่ผีได้ใช่ไหมล่ะ” พี่แคลร์ชูหวายของฉันขึ้น “บ้านฉันน่ะ ไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้หรอก แต่ฉันไปหลายที่ก็เลยแน่ใจว่าเรื่องพวกนี้มีอยู่จริง แต่คนธรรมดาสัมผัสมันไม่ค่อยได้ คงมีแค่คนพิเศษที่น่าอิจฉาอย่างเธอกับพ่อเธอละนะที่ทำได้”

                ฉันพยักหน้า รู้สึกว่าตัวเองพิเศษเสมอเมื่อคุยกับพี่แคลร์ เพราะเธอจะตื่นเต้น และทำเหมือนเป็นเรื่องน่าทึ่งได้ทุกครั้งเชียวละ

                “แล้วของที่ใช้สำหรับเรื่องพวกนั้น ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นอาร์ติแฟกต์” พี่แคลร์ย้ำอีกครั้ง เพ่งมองหวายของฉันอย่างสนใจ “ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียง...ไม่แน่สิ่งที่พ่อเธอทำอาจจะเป็นการสร้างอาร์ติแฟกต์จริงๆ ก็ได้นะ!”

                สิ่งที่พี่แคลร์พูดดูยิ่งใหญ่มากจนฉันต้องมองหวายที่ต้องแสงแดดยามบ่ายในมือเธออย่างสนใจ ราวกับมันกลายเป็นไม้วิเศษที่ทอแสงได้ขึ้นมา

                เป็นครั้งแรกเช่นกันที่ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองมีสำคัญแค่ไหน

                “แล้ว...ที่อื่นไม่มี 'อาตีแฝก' เหรอคะ”

                “อาร์ติแฟกต์จ้ะ” พี่แคลร์หัวเราะเพราะฉันออกเสียงผิด “ที่อื่นก็มีนะ แต่หายากมากเลย แล้วคนที่หาของพวกนั้นได้ก็คือ ‘เอเอช’ หรือ ‘อาร์ติแฟกต์ฮันเตอร์’ ยังไงล่ะ”

                “เอเอช?”

                “ใช่จ้ะ เอเอช พวกเขาจะเดินทางไปรอบโลกเพื่อหาของพวกนั้น ทั้งเก็บรักษา เข้าพิพิธภัณฑ์ หรือขาย”

                “เหมือนพี่แคลร์รึเปล่าคะ” ฉันถามอย่างใสซื่อ พี่แคลร์หัวเราะตอบ

                “คล้ายๆ กันจ้ะ อย่างฉัน จะเป็นเอเอชด้วยก็ได้ แต่การสอบเป็นเอเอชน่ะยากมากเลย อีกอย่างฉันสนใจประเพณีกับวิถีชีวิตชาวบ้านมากกว่าของพวกนั้นด้วย” เธอว่าต่อ “แต่ถ้าเป็นเอเอชได้ก็ได้โอกาสดีๆ เยอะเลยนะ ทั้งเดินทางรอบโลกก็ได้ บางคนก็เผยแพร่หรือรักษาวัฒนธรรมท้องถิ่นตัวเองไปด้วย...อย่างเขียนหนังสือ หรือเขียนบทความทางวิชาการน่ะ”

                “แล้ว...อย่างหนูเป็นเอเอชได้ไหมคะ หรือเป็นแบบพี่แคลร์ได้ไหม” แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ฉันก็รู้สึกสนใจขึ้นมาจริงๆ

                เอเอชเหรอ...ดูเท่มากเลยนะ เดินทางไปที่ต่างๆ หาของวิเศษแบบหวายของคุณพ่อ แถมพี่แคลร์ยังบอกว่ามีพลังหลายๆ แบบด้วย

                “ได้สิ อย่างปีบเป็นได้สบายเลยละ”

                จากนั้นฉันก็ถามเรื่องราวเกี่ยวกับเอเอชจากพี่แคลร์ เธอเล่าได้สนุกมาก บอกว่าเอเอชจะได้เดินทางไปที่ต่างๆ ได้พบคนมากมาย ต้องฝ่าอันตรายเยอะแยะ ต้องมีความรู้มาก สรุปก็คือต้องเป็นคนที่เก่งมากๆ นั่นเอง

                ฉันจึงสนใจเอเอชตั้งแต่ตอนนั้น...

                อาร์ติแฟกต์เหรอ...ของที่เหมือนของคุณพ่อเหรอ...การได้ไปเที่ยวที่ต่างๆ...การผจญภัย...

                และที่สำคัญคือการได้เดินทางไปรอบโลกแบบพี่แคลร์ ได้รู้ในสิ่งที่ไม่รู้ ได้อนุรักษ์และเผยแพร่สิ่งดีๆ ที่ตัวเองมี...

                พี่แคลร์อยู่ไม่นานก็จากไป เธอยังแวะเวียนมาอีกเป็นระยะๆ หลังจากนั้น ก่อนจะหายไปไม่กลับมา และฉันก็ไม่ได้ข่าวเธออีก แต่เธออาจจะไปทำงานที่อื่น หรือหยุดทำไปแล้วก็ได้ ฉันไม่คิดว่าเธอเป็นอะไรไปเพราะเมื่อถามคำถามนี้กับคุณพ่อ คุณพ่อก็ยืนยันแล้วว่าคนดีๆ อย่างพี่แคลร์ย่อมได้ดี เพียงแต่ไม่มีเวลามาที่นี่อีกแล้ว

                พี่แคลร์เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันและทำให้ฉันรู้จักเอเอชกับอาร์ติแฟกต์ รวมถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองมี...บ้านเกิดตัวเองมีมีค่ามากแค่ไหน

                ฉันจึงอยากเป็นเอเอช...จนสอบเข้าคณะโบราณคดีและได้เป็นผู้ช่วยน้าจัสต์ในตอนนี้

               

                “เรื่องของฉันก็เรียบง่ายแบบนี้แหละค่ะ” ฉันบอกคุณรุยเดีย หลังจากเล่าเรื่องราวของตัวเองจบ

                “ความเรียบง่ายมักอยู่กับความสวยงามนะคะ”

                นั่นคือคำของคุณรุยเดีย ซึ่งฉันก็ยิ้มตอบ

 

 

 

 

.

.

.

ป.ล. ความจริงหนูปีบต้องอู้กำเมือง แต่ ผปค. ขี้เกียจก่ะ ถือซะว่าอ่านแบบแปลแล้วละกัน

ป.ล.2 ตอนเขียนแอบมึน รู้สึกว่างงๆ เหมือนกันนะ

ป.ล.3 Origin ของปีบช่าง...เรียบง่ายเหลือเกิน = =

 

edit @ 10 Jul 2012 08:39:20 by 未来 深 遠 - - [M]irai_[F]uen~~

Comment

Comment:

Tweet

เรียบง่าย แล้วก็แอบฮาไม่น้อย 55 =v=/ ปีบน่าร๊ากกกก >c<

#6 By Alancia on 2012-07-22 18:06

ง่ายงามดีจัง *0*
สาวเวียงใหม่น่าฮักกกกก /กอดดดดดด/ แอบอยากได้เป็นสะใภ้แต่ไม่มีลูกชายให้อ่ะเจ้าก่ะ (ล้อเล่นน้าาา 5555555555555+)

#5 By NithiN on 2012-07-14 10:39

ในความเรียบง่ายยังแฝงไปด้วยความฮาอยู่ค่ะ (สรุปไม้หวายนี่มันอาร์ติแฟกต์สินะ สินะ สิะ//ฮา)

#4 By ZiNnAMoN on 2012-07-11 02:24

แต่ตัวละครเรียบง่ายดีออกนะครับ  ในความเรียบง่ายมีความสวยงามอยู่ไงครับ confused smile

#3 By runaway guy on 2012-07-10 10:50

ปีบเขาเจอจนไม่คิดว่าเป็นเรื่องผิดปกติน่ะ แล้วก็ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องไม่ดีอะไรมากด้วย ก็เลยไม่ได้สยองหรือดราม่า
ความจริงเป็นตัวละครที่...เรียบง่ายมาก
ตอนแรกคิดว่าของปีบจะมีอะไรสยองๆอยู่ด้วย... สรุปคนที่เจออะไรหลอนๆตลอดเรื่อง(จนแทบจะกลายเป็นเรื่องผี)นี่มีแค่ริมาเหรอคะ? ปีบไม่ยอมเจอเป็นเพื่อนอ่ะพี่เอฟฟฟฟ แง้!!! /ร่ำไห้
 
แต่ว่าเป็นอะไรที่ดูเรียบง่ายดีนะคะ

#1 By CheriAnra on 2012-07-09 22:37